اگر در مغاک تنهایی و در ظلمت بیکسی و بیگانگی همزبان صدیقی را بتوانیم بیدا کنیم اینهمه بیکس و تنها نبودیم.

 همه بیکس و تنهاییم و از ما آنکه بر این حال وقوف بیشتری داشته باشد اندوهگین تر است و به مرگ روح نزدیکتر.

 این همزبان جز درون و ضمیر ما نخواهد بود.

من با درون خویش همدمم.