يدالله بهزاد،فرزند حسين ايواني،به سال 1304شمسي نيمه بهمن ماه در كرمانشاه ديده بجهان گشود.پس از روزگار كودكي به دبستان و سپس دبيرستان رفت و دوسه سالي نيز به تباه كردن زندگي در دانشكده ادبيات تهران پرداخت،آنگاه به كار دبيري دل بست و بيست و هفت سال تن و جانرا درين كار فرسوده كرد،سرانجام در 1359به خواست خود بازنشست شد.

بهزاددر پنجم فروردين هشتادو شش از اين سرا كوچيد.

 

 

دست آموز

پلنگي خشمگين بودم بافسون

تو ام آهوي دست آموز كردي

                      دل سرد مرا در هم شكستي

                      وزان شمعي سراپا سوز كردي

 

باشب

 

شب را گفتم سياه كارا كه تويي

با نور به كينه پايدارا كه تويي

                     خنديد كه گر بروز خود درنگري

                     زين گفت درشت شرمسارا كه تويي

 

 

       گلكاري

خانه را در هر طرف گلهاي رنگين كاشتي

ناز دستت نازنين من ،چه شيرين كاشتي

 

دست بردي بي گمان از گلشن آراي بهشت

از چنان گلها كه با دست نگارين كاشتي

 

آسماني آفريدي از چمن ها وندران

گه نشاندي آفتاب و گاه پروين كاشتي

 

سوري از رويت نشاني سنبل از گيسوي تو

راستي را كاشتي هر گل به آيين كاشتي

 

خيزد از هرخار هم كز خاك رويد بوي مشك

در زمين گويي بافسون نافه چين كاشتي

 

داده باشي هر گلي تا مجال جلوه اي

لاله و لادن جدا از ناز و نسرين كاشتي

 

نيست كمتر آفت گلچين زبيداد خزان

لاجرم گل را بدور از دست گلچين كاشتي

 

يك نظر هم صنع حق را سير كن در آينه

تا نپنداري كه گلها بهتر ازين كاشتي

 

من گلي بيرنگ آوردم به گلزار سخن

گر تو در كاشانه ات گلهاي رنگين كاشتي

 

هر چه ميكاري ترا بهزاد مي آيد نصيب

آفرينت كي شود حاصل چو نفرين كاشتي

Image hosted by allyoucanupload.com