آخرين همسفر


من و تنهائيم کنار ِ هم
با تمامی ِ خستگی هامان
به غروب ِ عبوس می نگريم .

با سرود ِ بزرگ ِ باور ِ خويش :
بوده ها را به بادها دادم
مانده هارا به يادها دادم
ياد ها را به باد ها دادم .

با گريز ِ حباب ِ باور ِ خويش
در غروب ِ عبوس می خوانم :
ای خدايان ِ برفی ِخودخواه
شرمگينستم از ستايش ِ خويس
رفته ام تا هر آن کجا بتوان
گامهايم نمی رود زين پيش .

در عروج ِ صداقت ِ افلاک
جمله آغاز ، ناتمامی ها .
اينک افتاده ام به درهء خاک
با تمام ِ نارسائی ها .

در يقين ِ مطلق ِ هيچ
باز تنهائی و من ... آنسوتر
چشم دوزم به چشم ِ همسفرم
- آنکه با من منست و بی من هيچ -
بينمش مهر ِ مهربانی ها
يابمش باغ ِ همزبانی ها
گويمش - زانک نيک می دانم
اينکه پايان ، نارسائی هاست - :
راستی هرچه ئی ، دروغ نئی ؟

                                    فريدون ايل بيگی

/ 2 نظر / 5 بازدید
نگار

اسم وبلاگت منو ياد اون کاست فوق العاده ی شجريان ميندازه... شب سکوت کوير... من هم کويرم.. و چه خوب است که کوير کويری ديگر را پيدا کند.

سكـــــــــــــــــــوت ســـــــــــــــــــــــرد

ميعاد در لجن .. شب .. سكوت .. جنگل .. فرياد .. فريادِ سكوت ..هيچكس نيست دروازه ها را ببندد ، و تن من .. با چهار دروازهء باز به دنيا وصل است ، شمالش به كابــــــــو س ، جنوبش مـــــــــــــرگ ، شرق گورستـــــــــــان و غرب جنـــــــــــــــون ... دهان كه باز ميكنم خاكستر ميشوم ، تا نيستي چقدر مانده است ؟